Dikteejs‎ > ‎

Dikteej 1995

Schôon is mèn Tilburg, de stad van men drôome; èn et schonste plèkske van die stad isset Hasseltplein. Dè vèèn ik teminste. As de zon en bietje schènt, hèdde daor en sfeer die meej ginne kompjoeter te beschrèèven is.
lederêen is netuurlijk wèlles in de Hasseltse kepèl gewist. Daor wòrt teegesworreg meschient wèl meer gebeeje as vruuger, want toen waar de kepèl allêen in de maajmònd en in òktoober oope, mar naa kunder èlken dag terèèchte. Kepèlbeheerder Jansen - meej êen s - mènt dètter dees jaor in de maajmònd wèl honderdtaagetegduuzend meense zèn wiste bidde. De rèst vant jaor wòrter èlken aovend nòg aaltij et rôozenhuudje vurgebeeje. 

Der is en hil schôon gebrèùk ontstaon: meense lèggener nò en begròffenis òf en kremaosie de bloeme neer die op de kiest hèbbe geleege. “Dè maag gerust”, zeej Jansen, “mar asse der twinteg of dèrteg boekètte nirlègge, wòrtet tòch wèl en bietje te veul. Ik moetet ammel wir oprèùme, èn de kepèl heej ok mar êene mienie-konteener”. Der zèn daoge dètter drie òf vier brölòfte gehaawe wòrre; dan ligge die bloeme wèlles in de wèg. 
Op et plein stòn veul aaw bôome. Der is ene rôojen buuk èn daor kunde in òktoober èn noovèmber zakkevol bukkenutjes raope. Daor moete wèl iedere keer bij bukke. Naa witte ok metêen wörom die dinger bukkenutjes hiete.