Dikteejs‎ > ‎

Dikteej 2012

Driekôoninge-zinge
Èlk jaor isset wir etzèlfde lieke. Lèktuutjes, plèkbrôojkes, aaw speklaosiemènnekes, al dieje zuute mêûk hèk nèffe den omwaas op de nòrrèècht klaorgeleej. Dan zèg ik teegen ons vrouw: lòtse mar koome meej der òngemetoerde smoelwèèrke.

Mar òchèèrm,  tis ammel nie mir zoas vruuger! Toen klòssenbakteme in klèènpielekesweer meej tweej witten èn êene zwarte dur de sneuw. Wè we ònhan waar mar halven bak meej tadderakke, mar dè nukte nie. Ge zongt meej zeemelèèchtege snötjes van: gif mèn nen nuuwen hoed, beurde oewen bakkesvol èn waandelde  wir wijer meej zen driekes.

Teegesworreg  stònder mistentèèd zis of zeuve te blèère. Òf ene klocht van twaalef, waorvan aacht zwarte. Meej instruumènten èn en bietboks èn al. Tis vort en hille telèntejaacht asse langskoome.

Asse al koome!  Want der zènder ôok die rap èfkes stòn te zingen in der èège kèrk, in de waoge van höllie mam gefròt wòrre, èn dan alle aandere peròchies afstrêûpe om prèèze te winne. Die koome vort himmòl niemer langs de hèùze. Ik maag en aajerkuukske meej nen bôon zèèn ak daor wè van begrèèp.

Vòlgend jaor zèt ik in èlke kèrk drie draajstoele neer, zoas bij die telèntejaacht op de tilleviezie. Èn as de wèèsneuze van de zjuurie dan mèène: den dieje kan wèl zinge, dan draaje ze  die om, èn dan geeve ze  en haffel seklaadebisjes. De kènder die dur  hil de stad sjeeze om te winne, krèège dan zonnen hôop zuuteghèd, dèsse saoves van de bökpènt niemer kunne slaope èn saanderendags de plaanke vant höske schèète; zodèsse volgend jaor de prèèze  mar laote ligge èn wir fèèn vur de vurdeure hoowhaawe, zôoast heurt.  Ik zèèder klaor veur.

Auteur: Frank van Pamelen